<< Sierpień 2018 >> 
 Pn  Wt  Śr  Cz  Pt  So  N 
    1  2  3  4  5
  6  7  8  9101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
Wakacyjna przerwa w spotkaniach WJD

Wakacyjna przerwa w spotkaniach WJD

SIERPNIOWA PRZERWA W SPOTKANIACH WJD Ze względu na czas urlopów oraz zmiany...

Relacja ze spotkania modlitewno-formacyjnego (2018.07.19)

Relacja ze spotkania modlitewno-formacyjnego (2018.07.19)

RADOŚĆ EWANGELIZATORÓW (Spotkanie modlitewno-formacyjne,...

Podsumowanie Okuninki AD 2018

Podsumowanie Okuninki AD 2018

PODSUMOWANIE EWANGELIZACJI NAD J. BIAŁYM Tegoroczna edycja ewangelizacji była...

  • Wakacyjna przerwa w spotkaniach WJD

    Wakacyjna przerwa w spotkaniach WJD

    poniedziałek, 30, lipiec 2018 12:45
  • Relacja ze spotkania modlitewno-formacyjnego (2018.07.19)

    Relacja ze spotkania modlitewno-formacyjnego (2018.07.19)

    środa, 25, lipiec 2018 06:45
  • Podsumowanie Okuninki AD 2018

    Podsumowanie Okuninki AD 2018

    poniedziałek, 16, lipiec 2018 18:42

TEMAT NA SPOTKANIE W MAŁYCH GRUPACH

Dzięki łasce Bożej nasza Wspólnota istnieje już 14 lat. Przez ten okres w spotkaniach formacyjnych uczestniczyło łącznie kilkaset osób. Części z nich dziś już nie ma z nami, gdyż albo założyli rodziny i przeszli do ruchu Światło-Życie, albo wyjechali „za chlebem” do innych miast, lub po prostu osłabli w gorliwości autoformacyjnej. Byli też tacy, którzy odeszli do wieczności. Wierzymy, że jeśli dostąpili już chwały nieba, to dziś wstawiają się za nami.

Przez tych kilkanaście lat zorganizowaliśmy około 150 Wieczorów Chwały nie tylko w Siedlcach, ale również w innych miastach diecezji i całej Polski. Przeprowadziliśmy kilkadziesiąt rekolekcji i dni skupienia dla prawie stu szkół na wszystkich poziomach, docierając do tysięcy młodych ludzi. Posługiwaliśmy na rekolekcjach parafialnych. Głosiliśmy Ewangelię na polach Woodstocku i na plażach Jeziora Białego. Odwiedzaliśmy po domach nie tylko katolików, ale nawet Świadków Jehowy. Robiliśmy ewangelizacyjny raban na ulicach miast i wsi. Organizowaliśmy seminaria odnowy wiary i kursy ewangelizacyjne, wspomagając w ten sposób diecezjalną Szkołę Nowej Ewangelizacji. Powierzono nam nawet prowadzenie ośmiodniowych parafialnych misji ewangelizacyjnych.

Nie ośmielamy się oceniać owoców naszej posługi, gdyż postrzegamy siebie, jako tych, którzy co najwyżej mają siać Słowo, podczas gdy to Pan daje wzrost. Natomiast, nie przestajemy za to wszystko dziękować naszemu Panu Jezusowi Chrystusowi, który nie wybiera uzdolnionych, ale uzdalnia wybranych.

Dziś na nasze spotkania uczęszcza systematycznie ponad pięćdziesiąt osób, ale tych, którzy identyfikują się z naszą Wspólnotą jest co najmniej drugie tyle. Z różnych, zazwyczaj obiektywnych powodów, nie są obecni na wszystkich ważnych wydarzeniach WJD. Nie biorą też udziału w wielu projektach ewangelizacyjnych, choć bardzo tego pragną. Czy to oznacza, że nie należą naszej Wspólnoty? Nie koniecznie, bo duchowo mogą być bardzo z nią zżyci. Kto zatem ma prawo czuć się częścią WJD? To trudne pytanie, na które bez sprecyzowania pewnych zasad nie da się odpowiedzieć. A taka wiedza jest nam potrzebna, byśmy wiedzieli na kogo możemy liczyć i komu być wdzięczni.

Dlatego koniecznym staje się sformułowanie tzw. zobowiązań, które w sumieniu miałby przyjąć każdy brat i każda siostra pragnąca czuć się częścią Wspólnoty Jednego Ducha. Będzie to coś w rodzaju Dekalogu WJD. Dzięki jasnemu sprecyzowaniu dziesięciu zasad każdy będzie mógł sam się określić, czy jest naprawdę we Wspólnocie, czy tylko co najwyżej ją odwiedza lub jej „kibicuje”.

Nie chcemy jednak tych zobowiązań sformułować w gronie jedynie tzw. Odpowiedzialnych WJD. Dlatego prosimy, aby animatorzy wszystkich małych grup na najbliższym spotkaniu swojego kręgu przeprowadzili dyskusję na ten temat i wypracowali wspólnie własną propozycję takiego Dekalogu. Owoce tej pracy należy przekazać liderce WJD Emilii, która wspólnie z Odpowiedzialnymi zredaguje ostateczną wersję.

Gdy już będziemy mieli te dziesięć zasad, to może się okazać, że część osób nie uczęszczających regularnie na spotkania wypełnia już dziś więcej punktów Dekalogu, niż ktoś, kto przychodzi we wszystkie czwartki, ale nie robi nic ponad to.

Zobowiązania, które zostaną wypracowane w łonie naszej Wspólnoty będą dla nas pewnym wzorcem, ideałem, czy też celem, który mamy osiągnąć. Nikt nie będzie publicznie nikogo rozliczał z ich realizacji, ale niepoważne ich traktowanie będzie postawą nieuczciwości wobec innych członków Wspólnoty, która jest mocna dzięki sile poszczególnych ogniw. Dekalog jest też nam potrzebny, by się wzajemnie mobilizować do większej gorliwości, a także, by nowe osoby dołączające do nas wiedziały, jakie są nasze pragnienia, co nas łączy i dla Kogo to wszystko chcemy robić.