Czwartek 15 lutego

„Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie (…) Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa.”


Co znaczy zaprzeć się samego siebie? Dużo mówi się o poznawaniu siebie, o wsłuchiwaniu się w siebie, dążeniu do odkrycia naszych najgłębszych pragnień, aby móc żyć pełniej, bardziej świadomie, by wykorzystać drzemiący w nas potencjał. Praca nad sobą jest czymś pięknym, trudnym i niezbędnym, jednak to wszystko „nabiera smaku” i ma sens dopiero wtedy, jeśli uświadomimy sobie, że te ukryte w nas pragnienia, ten potencjał, który w nas drzemie – to wszystko włożył w nas Pan, który nas całych utkał ze swojej miłości, Ten, który stworzył nas i zupełnie wszystko, co nas dotyczy. Kiedy staramy się zachować swoje życie, stracimy je, gdy na wszystko, co sami odkryliśmy i stworzyliśmy przyjdzie kres. Ale jeśli stracimy życie z powodu Boga – czyli gdy Jemu oddamy ster, wtedy zachowamy życie na wieki. Jeśli otworzymy swoje serce na wolę i prowadzenie Pana, On otworzy nasze oczy i pozwoli widzieć więcej. On da nam życie, które nie ma końca. Jezu, życie z Tobą jest nieopisanie piękne, głębokie i pełne miłości, która unosi ponad zwykłą codzienność. „Dusza moja wielbi Ciebie, a duch mój się raduje w Tobie”… Bądź uwielbiony Jezu!