Czwartek 21 czerwca

„Wy zatem tak się módlcie: Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci Twoje imię!”

We wzorze modlitwy, jaką wskazuje nam Jezus, pierwsze zdanie jest pełne uwielbienia dla Pana – nadaje sens całej reszcie, jest czymś najistotniejszym to, by we wszystkim wielbić Boga. Ogromną moc ma modlitwa uwielbienia. Jak mówi nam dziś Pismo Święte – Bóg zna nasze potrzeby zanim Mu o nich powiemy, wie co kiedy nam dać, co będzie dla nas dobre, co konieczne, co zbędne. Zastanówmy się dzisiaj, czy my sami w modlitwie nie jesteśmy zbyt gadatliwi? Czy nie skupiamy się przede wszystkim na tym, co my mamy Bogu do powiedzenia, nie dając Mu (i sobie) czasu i przestrzeni w sercu na to, by usłyszeć Pana? Życie zaczyna się przemieniać, kiedy człowiek postawi w nim Boga na pierwszym miejscu, kiedy naszym priorytetem staje się wielbienie Pana i szukanie Jego woli. Pójście za Nim wypełnia pokojem, zabiera troskę o „chleb powszedni”, uczy uwalniającego przebaczenia, daje siłę, by odpierać pokusy, strzeże od złego. Trwanie w Bożej obecności pomaga czynić niebo już tutaj. Jesteś już w pracy, za biurkiem, na budowie? Wygrzewasz się właśnie w czerwcowym słońcu? A może właśnie gotujesz dla swojej gromadki? Zamknij choć na chwilkę oczy i poczuj, że Pan tu teraz jest i uwielbiaj Go właśnie w tej chwili swojego życia. Za każdy dzień – dzięki Ci Panie.