Kolejne spotkanie formacyjne naszej Wspólnoty odbyło się 22. stycznia br. w podziemiach siedleckiego kościoła św. Józefa. Spotkanie rozpoczęliśmy modlitwą poprowadzoną przez Agnieszkę i Jagodę z oprawą muzyczną w wykonaniu Emilki i Wiktorii.
Prosiliśmy Ducha Świętego, by otworzył nas na Swoje działanie; by działał wśród nas. Trzymając się za ręce prosiliśmy o jedność naszej Wspólnoty i łaski dla naszych sióstr i braci. Dziękowaliśmy Panu za sakramenty, jakie nam pozostawił. Na koniec części modlitewnej oddaliśmy chwałę Bogu Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu.
Drugim etapem spotkania była konferencja poprowadzona przez naszego pasterza i opiekuna, ks. Tomasza. Temat konferencji, jakże ważny dla istnienia naszej Wspólnoty, to nasz czynny udział w jej tworzeniu, a tym samym czynny udział w budowaniu Ciała Chrystusowego, którego jesteśmy członkami. Usłyszeliśmy stanowcze pytania: Czy czuję się częścią Wspólnoty? Co jest znakiem mojej przynależności do niej?
Tak, czuję się częścią wspólnoty, ale nie przestrzeganie jej Dekalogu czy uczęszczanie na spotkania jest znakiem mojej przynależności, ani też nie głęboka relacja z Jezusem, a moje posłuszeństwo. Posłuszeństwo będące wyrazem wiary, a nie niewolnictwa, na wzór Jezusa posłusznego Ojcu, oparte na pokorze i wspólnym poszukiwaniu prawdy, prowadzące do braterskiej współpracy i jedności, pomagające w poznawaniu własnych ograniczeń. Moje posłuszeństwo liderowi wspólnoty, który jest posłuszny Kapłanowi – opiekunowi, ten z kolei jest posłuszny biskupowi, który słucha Ducha Świętego (Wj 33,7-11). Gdy pasterz nie słucha Ducha Świętego to jego lud błądzi. By pasterz miał czas na słuchanie Ducha Świętego to wspólnota musi go odciążyć. Tak jak Mojżesz przekazał część swoich zadań wybranym wśród ludu w drodze do Ziemi Obiecanej (Wj 18,13-27).
Jak możemy odciążyć naszego pasterza? Co możemy dać wspólnocie? To są pytania, na które każdy z nas odpowie w ankiecie, jaka będzie przeprowadzona przez animatorów poszczególnych grupek (jak obecnie posługujemy w WJD i SNE oraz co więcej możemy zrobić).
Dopełniając, każdy z nas ma swoje miejsce w Ciele stosownie do jego miary i wiary, stosownie do jego sił. Poprzez przynależność do wspólnoty jesteśmy zobowiązani do pełnienia zadań w posłudze Kościołowi, której celem jest budowanie jedności i wspólne wzrastanie ku Bogu. Idąc za Słowem z Pisma Świętego (Ef 4,11-16), Jezus ustanowił apostołów i proroków, pasterzy i nauczycieli oraz ewangelistów, aby uczyli wiernych do posługi dla budowania Ciała Chrystusowego, aż wspólnie dojdziemy do pełnego poznania Syna Bożego, przestaniemy być miotani falami powiewami nauki, przestaniemy być podatni na oszustwa sprowadzające nas na manowce.
Po konferencji usłyszeliśmy piękne świadectwa: Wiktorii, Elżbiety i Wojtka, a następnie omówiliśmy tematy bieżące. Na koniec Ania przekazała nam, o co upomniał się Pan – upomniał się, byśmy pamiętali, że jest Bogiem sprawiedliwym.
Spotkanie zakończyliśmy modlitwą Ojcze Nasz i Apelem Jasnogórskim. Po czym złożyliśmy życzenia z okazji zbliżających się Urodzin Wiktorii, która poczęstowała nas cukierkiem.
„Nie zostaliśmy stworzeni, by być samowystarczalni, autonomiczni, niezależni. Nasze życie zaplanowane było jako przedsięwzięcie wspólnotowe” (Christopher Fox).
Opracowała: Jagoda Miłkowska
