Niedziela 12 listopada

„Lecz o północy rozległo się wołanie: Pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie! Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną. Odpowiedziały roztropne: Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć.”

Może wydawać się nam, że odpowiedź roztropnych panien była pewną ironią, pokazaniem swej zapobiegliwości, bardzo słusznej zresztą. Ale pod tą odpowiedzią kryje się głębsza i daleko ważna sprawa. Naczynie z oliwą oznacza stałą gotowość panien na asystowanie w orszaku pana młodego. To ogromny zaszczyt być tak blisko oblubieńca. Zatem wszystkie owe panny zostały zaproszone do tej wielkiej uroczystości. Światło w lampie jak i oliwa w naczyniu oznacza konkretną duszę, która nie tylko przyjęła zaproszenie, czyli dar zbawienia, zupełnie niezasłużony, ale nadto zebrała owoce tej odpowiedzi w postaci czynów miłości i miłosierdzia. Oliwa w naczyniu była tym bardziej istotna, że kiedy pan młody opóźniał się z przyjściem, to można było liczyć, że nie zabraknie światła w decydującym i najważniejszym momencie – spotkaniu z Panem. Nieraz pewnie zaśniemy w oczekiwaniu na Pana. Słabość i znużenie weźmie górę nad duchem, ale nikt nie ukradnie nam tego, co przez całe życie zbieramy do naczynia, którym jest nasze serce. Jeśli dbamy o modlitwę, o słuchanie Słowa Bożego i dajemy się przemieniać i prowadzić Panu, to naczynie z oliwą będziemy mieli wypełnione, po brzegi. Warto zapytać siebie: jak często tankuję oliwę do mojego serca? Czy proszę Ducha Świętego o taki właśnie dar mądrości i pobożności w oczekiwaniu na przejście do wieczności? Bóg napełnia nas zawsze dobrem i miłością! Dziękujmy Panu za miłosierdzie, które jest naszym największym skarbem, byśmy zawsze z radością wychodzili na spotkanie z Oblubieńcem naszej duszy, który nas poślubił na krzyżu, a w zmartwychwstaniu ukazał swoją potęgę miłości, która jest silniejsza niż śmierć. Bo do końca nas umiłował… Jaka jest dziś moja odpowiedź?