Niedziela 22 lipca

„Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: „Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco”. Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu.”

Ten fragment Ewangelii może być punktem wyjścia dla każdego z nas do nowego spotkania z Jezusem. W środku wakacji dla młodzieży, przed albo po urlopie dla dorosłych, Jezus zaprasza do siebie. Najlepszy Przyjaciel bardzo pragnie usłyszeć naszą opowieść o tym, co zdziałaliśmy podczas minionego czasu w szkole, w pracy, w rodzinie, we wspólnocie. Takie podsumowanie w słowach i w spotkaniu z Jezusem bardzo dobrze działa na kolejny etap życia. Warto więc usiąść z Jezusem i ponazywać to wszystko, czym żyliśmy w ostatnim czasie. Może to być tydzień, miesiąc, ostatni wyjazd, czy chociażby dla niektórych posługa ewangelizacyjna nad Jeziorem Białym czy w innym miejscu. Dla Jezusa nie ma nudnych historii. Wszystko to, co powiemy jest dla Jezusa istotne, bo w naszych słowach odbija się nasze serce, a w nim wiele osób, sytuacji, słów, myśli i czynów rejestruje się jak na filmie. W dialogu z Jezusem możemy zauważyć takie rzeczy, na które byśmy nie zwrócili uwagi w biegu wydarzeń. Może to być drobna sprawa, jak zwyczajna pomoc bliźniemu, ciche zamknięcie drzwi w domu czy też każde poruszenie serca z miłości do Boga. To są małe, ale istotne ogniwa w budowaniu więzi z Bogiem i człowiekiem. Kolejnym etapem w drodze za Jezusem jest odpoczynek. Nie chodzi tylko o nic nierobienie. Regeneracja sił fizycznych jak i duchowych jest konieczna dla dobrej realizacji powziętych pomysłów, zobowiązań, wymogów w pracy, aby być jeszcze bardziej lepszym i skuteczniejszym w działaniu. Jezus zatem poleca uczniom, by wypoczęli osobno, a więc każdy z nas potrzebuje takiej przestrzeni, gdzie jest możliwość wyciszenia siebie oraz zachwytu nad pięknym światem wokół nas. W codzienności, w szeregu spraw do załatwienia umykają nam często podstawowe zjawiska w przyrodzie, a czas wypoczynku staje się najlepszą okazją do odnowienia swojej duszy.  Niech z naszego serca płynie okrzyk zachwytu dla Boga: „Błogosław, duszo moja, Pana! O Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki! (…) Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! Ty wszystko mądrze uczyniłeś, ziemia jest pełna Twych stworzeń.” ( Ps 104, 1.24.) Panie Jezu, chcę planować razem z Tobą mój czas odpoczynku, by nie był czasem straconym, ale bym jeszcze bardziej zaprzyjaźnił się z Tobą, bo Ty napełniasz mnie swoją miłością i życiem, którego najbardziej potrzebuję i pragnę. Bądź uwielbiony Jezu w Twojej cichej i wiernej obecności wszędzie tam, gdzie jestem!