Mk 12, 28b-34

„Jeden jest i nie ma innego prócz Niego”

 

W dzisiejszej Ewangelii Ewangelista opisuje rozmowę Jezusa z uczonym w Piśmie. Wskazuje w niej, że najważniejszym przykazaniem jest miłowanie Boga całym swoim sercem, duszą, umysłem i mocą, a zaraz po nim – miłowanie bliźniego jak siebie samego.

W tym fragmencie szczególnie poruszają mnie słowa „pierwsze” i „całym”. „Pierwsze” oznacza przykazanie najważniejsze – takie, które powinno zajmować w moim sercu miejsce nadrzędne i wyznaczać kierunek całego życia. Natomiast słowo „całym” zaprasza do miłości pełnej: do kochania Boga wszystkim, co jest we mnie. Oznacza to uwielbianie Go nie tylko w moich zaletach, cnotach i talentach, lecz także w słabościach, niedoskonałościach i trudnościach, które noszę w sercu.

Ten fragment Słowa zachęca do osobistej refleksji nad moją relacją z Bogiem. Czy rzeczywiście oddaję Mu wszystkie przestrzenie mojego życia? Czy zapraszam Go również tam, gdzie panuje chaos, nieuporządkowanie, lęk lub wątpliwości?

Bóg jest jeden – nie ma innego. Jeśli coś staje się dla mnie ważniejsze od Niego, łatwo może przerodzić się w bożka, który przysłania prawdziwe źródło miłości. Tymczasem Bóg kocha nas niezmiennie – niezależnie od naszych słabości i grzechów. W swojej miłości dokonał naszego odkupienia i nieustannie zaprasza nas do powrotu.

Dlatego warto dziś zatrzymać się na chwilę modlitwy:

Panie Boże, uwielbiam Cię za Twoją miłość do mnie. Pragnę kochać Cię całym swoim sercem. Ty jesteś moim jedynym Panem. Pomóż mi przemieniać moje serce, abym w nawróceniu oddawała Ci także te przestrzenie mojego życia, nad którymi wciąż chcę sama panować i mieć kontrolę.