Czwartek 31.07.2025
 
„Podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zanurzonej w morze…”

W dzisiejszej Ewangelii Jezus mówi o sieci zarzuconej w morze, która zagarnia ryby wszelkiego rodzaju. To obraz bardzo życiowy, szczególnie dla ludzi prostych, rybaków, do których Jezus często kierował swoje przypowieści. Ale także dla nas – bo życie każdego z nas można porównać do takiej sieci. Każdego dnia „łowimy” różne rzeczy: spotkania, słowa, gesty, wybory, decyzje. Niektóre z nich są dobre i wartościowe – niosą życie, radość, sens. Inne są jak te złe ryby – puste, bez smaku, nie do spożycia. Jezus pokazuje, że przyjdzie moment, gdy trzeba będzie to wszystko oddzielić – dobro od zła, prawdę od iluzji, miłość od egoizmu. To się dzieje nie tylko na końcu świata – to się dzieje już teraz, w naszym sercu, jeśli chcemy żyć naprawdę świadomie. Czasem możemy mieć wrażenie, że wszystko się miesza: nasze dobre intencje z porażkami, nasze starania z grzechem, nasza modlitwa z rozproszeniem. Ale ta przypowieść daje nam nadzieję: Bóg nie oczekuje od nas doskonałości, tylko wierności. Sieć naszego życia będzie pełna bardzo różnych rzeczy – ważne, byśmy umieli rozpoznać, co naprawdę ma wartość i nie bać się zostawić tego, co puste. Jezus mówi też, że sieć zagarnia „ryby wszelkiego rodzaju”. To znaczy: nikt nie jest z góry wykluczony z Bożego Królestwa. Każdy ma szansę. Bóg zaprasza wszystkich – i świętych, i grzeszników, i mocnych, i słabych. Ale każdy z nas sam podejmuje decyzję, czy pozwoli się przemienić, oczyścić, uświęcić. Na końcu Jezus mówi o uczonym, który ze swojego skarbca  wydobywa rzeczy nowe i stare. To tak, jakby mówił do nas: uczcie się patrzeć głębiej. Korzystajcie z tego, co już wiecie, ale bądźcie też otwarci na nowość, którą przynosi każdy dzień. Nie zamykajcie się w tym, co znane i bezpieczne. Bóg ciągle działa – i może dziś chcieć przemówić przez coś zupełnie zwyczajnego. W tej przypowieści nie chodzi o straszenie sądem – chodzi o zaproszenie do życia świadomego, uważnego i pełnego dobra. Chodzi o to, żeby nie przespać życia, nie zapełnić go byle czym, ale zatrzymać się i zapytać: co zostanie na brzegu mojego życia, kiedy sieć zostanie wyciągnięta?