Sobota 17 września

„W końcu ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc przez swą wytrwałość.”

Serce człowieka jest ośrodkiem i centrum dowodzenia. Każdy wybór dokonuje się prędzej bądź wolniej właśnie w sercu. Słuchamy, widzimy, przeżywamy, czujemy sercem. Od tego jakie mamy serce, z jaką intencją podchodzimy do Boga, do ludzi, codziennego krzyża, zależy obraz świata wokół nas. Im więcej w sercu będzie miejsca dla Bożych darów, słowa, które daje życie, tym więcej światła przeniknie nie tylko do naszego życia, ale dla bliskich, znajomych, dla wspólnoty Kościoła. Pan Jezus mówi w głębi serca, w głębokościach naszego sumienia. Mówi w sposób odpowiedni do naszego stanu, zdolności i otwartości. Gdy idziemy zgodnie z sumieniem, mówi cicho i łagodnie. Kiedy odchodzimy z drogi przykazań, znacznie głośniej woła przez wyrzuty sumienia, ostrzegając przed konsekwencjami naszych wyborów. Nie spocznie, dopóki nie odnajdzie swego miejsca w naszym sercu. Prośmy Ducha Świętego, aby kształtował nasze serca, oczyszczał je z wszelkich przejawów egoizmu, zbędnych trosk i próżności, aby w nim było jak najwięcej światła płynącego z przyjęcia słowa, które staje się ciałem.