Sobota 17 lutego

„Na to szemrali faryzeusze i uczeni ich w Piśmie, mówiąc do Jego uczniów: „Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikami?”.


Skąd faryzeusze wiedzieli kto jest celnikiem, kto grzesznikiem? Prawdopodobnie dlatego, że celnicy byli tymi, którzy jawnie wyzyskiwali lud, a grzesznicy raczej nie kryli się ze swoimi występkami, próbując się wybielić przed innymi. Warto jednak zwrócić uwagę na początek tego zdania z dzisiejszego fragmentu Ewangelii: „Na to szemrali faryzeusze…” Już w pierwszych słowach oskarżycieli, którzy chcą wytknąć nieprawość innym, zawarty jest ich własny grzech. Szemranie oznacza brak odwagi do stanięcia z drugim człowiekiem twarzą w twarz i porozmawiania w sposób szczery i pełen szacunku. Szemranie kierowane jest często zazdrością, niezdrową podejrzliwością i ciekawstwem, wścibstwem, chęcią obmowy… Każdy z nas niech zada sobie dzisiaj pytanie: kim ja jestem? To, że grzesznikiem – to na pewno. Ale czy mimo swojej grzeszności nasłuchuję Jezusa, który wciąż wyciąga ku mnie swoją dłoń i mówi: „Pójdź za Mną”, czy dwulicowością pudruję twarz, naprężam się ukrywając słabość, chowam się pod płaszczem pychy i udaję, że mnie grzech nie dotyczy? Panie Jezu, prosimy Cię, żebyś dzisiaj poruszył nasze serca do stanięcia w prawdzie o sobie. Nie pozwól nam oceniać innych, nie pozwól, by z naszych ust wychodziły osądy i obmowa, ale błogosławieństwo. Ucz nas Panie Twojej pełnej szacunku miłości do drugiego człowieka.