Środa 14 lutego

„(…) wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie”.

Słowo, które dzisiaj Jezus do nas kieruje, jest doskonałym fundamentem na rozpoczynający się Wielki Post. Najlepszym sposobem na to, aby faktycznie był to wielki czas w naszym życiu, jest zapraszanie Chrystusa do każdej jego chwili. Do chwili, w której próbujemy wystawić nogę spod cieplutkiej kołdry, bo budzik nieubłaganie wyrywa ze snu, w chwili, kiedy znakiem Krzyża powierzamy Bogu siebie i ten rozpoczynający się dzień, w chwili parzenia kawy, wyjścia do pracy lub szkoły, w chwili powrotu, spotkania z bliskimi, wieczornej modlitwy… i wielu innych codziennych czynności. W czasie Wielkiego Postu przeznaczmy także szczególny czas na to, co dzisiaj Jezus poleca nam wprost: „wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu.” To bywa dziś niełatwe – wyłączyć telefon, komputer, uklęknąć przed Krzyżem i po prostu trwać, oddać Bogu swój czas, pozwolić się wprowadzić w Tajemnicę Męki naszego Pana. Dziś oznaką szczerego szacunku jest to, jeśli wyciszamy telefon w towarzystwie, jeśli obdarowujemy kogoś czymś, czego nie możemy już odzyskać – naszym czasem i uwagą poświęconą drugiemu człowiekowi. A ile chemy ofiarować z siebie Temu, który oddał za nas życie? Może to będzie trudny czas, może wiele się zmieni… ale czy Jezusowi, który właśnie długotrwałą pustynią rozpoczyna drogę po nasze zbawienie, jest łatwo? Jezu, prosimy Cię, umocnij nas na ten Wielki Czas, byśmy potrafili być Twoimi wiernymi uczniami. Oczyść nasze serca, by były zdolne do ofiarnej, głębokiej miłości.