Środa 25 lutego 
„To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany , oprócz znaku Jonasza.”
Jezus ukazuje tu, że pokolenie, do którego przemawia, jest „złym pokoleniem”, bo szuka potwierdzenia Jego autorytetu i cudów na własną rękę, zamiast przyjąć Jego słowo i naukę. Szukanie znaków i cudów jako głównego dowodu wiary odwraca uwagę od samego sedna Bożej obecności i Jego nauki, którą jest miłość, pokora i prawda. W dalszej części fragmentu Jezus porównuje mieszkańców Niniwy i Króla Salomona, mówiąc, że to oni będą osądzeni w dniu ostatecznym, bo oni nawracali się i pokutowali, podczas gdy pokolenie współczesne odrzucało Jego naukę. Niniwa, choć nie była narodem wybranym, pokutowała po usłyszeniu proroczej wiadomości, a jej przykład przypomina nam, że nawrócenie i pokora mają moc przemiany serca. Król Salomon, z jego mądrością, także wskazuje na potrzebę szukania Bożej mądrości i prawdy. Jezus kończy słowami, że „w dzień sądu mieszkańcy Niniwy będą wstawiać się za tym pokoleniem”. To pouczenie przypomina nam, że nawrócenie, pokora i otwartość na Boże słowo są kluczowe, aby uniknąć duchowego zagubienia i znaleźć drogę do zbawienia. Rozważając ten fragment, warto zastanowić się nad własną postawą wobec znaku i słowa Bożego. Czy szukam tylko cudów i zewnętrznych potwierdzeń, czy raczej otwieram serce na naukę Chrystusa? Czy potrafię przyjąć Boże słowo z pokorą i nawrócić się, gdy dostrzegam swoje błędy? Jezus przypomina nam, że najważniejszym znakiem jest Jego Zmartwychwstanie i przemiana naszego serca, a od nas zależy, czy przyjmiemy je z wiarą i pokorą. Niech to rozważanie zachęci nas do refleksji nad własną duchową postawą i otwartością na działanie Boga w naszym życiu. Nie szukajmy cudów na pokaz, lecz słuchajmy słowa Bożego i pozwólmy Mu przemieniać nasze serca każdego dnia.