Wtorek 15 sierpnia

„Wtedy Maryja rzekła: Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej.”

Maryja była cała rozmiłowana w Bogu, że po wypełnieniu swej misji na ziemi, Bóg nie mógł się doczekać, żeby była już w niebie. Całe życie Maryi ogniskuje się w uwielbieniu Pana słowami: Wielbi dusza moja Pana. Zobaczmy, że w Maryi dokonało się przedziwne złączenie ducha wielkiej wdzięczności i uwielbienia z postawą uniżenia przed Panem. To oznaczało całkowite zdanie się Maryi na Boga, by On w pełni mógł działać przez Jej serce i życie. Pan wejrzał na jej uniżenie. Pokora Maryi i Jej posłuszeństwo Bogu zachwyca chrześcijan, a rozwściecza upadłych aniołów. W pewnym sensie, żyjemy już niebem w sercu, gdy stajemy przed Panem w prostocie i szczerości serca, gdy nie musimy przed Nim niczego udawać, pudrować się, nadskakiwać, żeby On nas zauważył. Bo Boga spotykamy w drodze uniżenia, czyli w głębi serca, w naszej niemocy, słabościach, a także w wołaniu o zbawienie. Bóg podnosi nas do Siebie, a nawet mocno przyciąga, szanując naszą wolność, gdyż tylko w Nim każdy z nas może odnaleźć spełnienie wszelkich pragnień, marzeń, tęsknot – właśnie w niebie, które jest życiem w miłosnym zjednoczeniu z Bogiem. Maryja już na ziemi żyła tym zjednoczeniem. My jesteśmy w drodze, każdy na swoim właściwym etapie i poziomie. Dziś radujemy się, że Maryja jest w niebie i jest naszą najlepszą Przyjaciółką i Obrończynią. Z tego względu warto częściej rozmawiać z Maryją o naszym życiu, o naszej rodzinie, planach, myślach, troskach i kłopotach, gdyż z pewnością zaradzi w najlepszy sposób naszej sprawie i przyjdzie z łaską, byśmy zawsze byli ludźmi radości, ludźmi uwielbienia! O Pełnia Łaski, Panno Przeczysta, Wniebowzięta, wspomagaj nas i prowadź do radości przebywania z Panem, na zawsze!